Four things to know about losing the sense of time

I am not the first to be intrigued by the concept of time. But it was the first time in a very long while that I have completely lost the sense of it.  And yes, I do wear a watch.

Recently I read about the experience of flow, when people are so absorbed by what they are doing, and usually it’s something they feel passionate about, that they forget about time. Time shrinks for them, almost like while sleeping. These people describe life as very enjoyable, no matter what are their circumstances. They may be pilots or check out chicks. According to them, experiencing flow equals happy life.

# Rule 1: Losing the sense of time makes life enjoyable

For me time is a very important reference. I simply like to know how long it takes my hair to dry, what time it is during the day, or when I went to sleep. Yet this Friday all this became irrelevant. I was caught by surprise and I didn’t plan for it.

# Rule 2: You cannot plan for losing the sense of time

So how do you get there? Since you cannot plan for being there, what you can do is set the scene. The side effect of realising you were in a flow-like moment is discovering your passion, or in other words, stuff that are meaningful to you. Take note of them, this is your key to happy. So, this Friday, all I did is rearrange one room* and later met my friends. May sound not much, but apparently this was my scene for losing the sense of time.

# Rule 3: Discovering stuff that are meaningful

Throughout that whole day I barely took notice of the time. And by the end of it I totally forgot it existed. I had a feeling that it both stretched and shrank at the same instance. One other side effect, which Mr Zuckerberg won’t appreciate, is that Facebook stops existing too. Actually, the GSM stops existing, WhatsApp, weather updates, emails, missed calls, Instagram, candy crusher. Unless of course it’s all the above that you feel passionate about ;)

# Rule 4: No sense of time, no GSM

Read more about the experience of flow by clicking here.

*Thank you Vanessa for your help and support :)

To share or not to share?

Keeping information to yourself is a funny thing. Especially if someone giving you the information tells you not to pass it on. The question is why would that someone asks you that? Is it because that person is in ‘the box’ and generally that’s their style – to keep information to themselves? And what effect has it on you? You want to be loyal and keep your promise and ‘the secret’?

As it turns out, repeating someone else style is not very beneficial. On the contrary, you are spreading the malaise. Keeping information to yourself, particularly information that can be of benefit to your co-workers is a dead end street.

The issue comes down to the difference between the culture of sharing and the culture of scarcity. In the world of scarcity people cling to their information like some sort of protecting shield. Against what? On the other hand, in the culture of sharing people don’t takes themselves so damn seriously.

Sharing builds trust in a group, team or family. It calms anxiety and is a catalyst of innovation. It makes you feel good, for going beyond your need to feel important. It’s a building block of inner fulfillment. Scarcity is exactly the opposite.

Imagine a situation, where you know something, you don’t pass the information, although you are aware that it might be important to others, and suddenly someone else shares that news with you. The immediate reaction in your body is stress. For starters you feel stupid for not breaking the news first. Then your ego kicks in, telling you that you just lost an opportunity to be significant. That creates even more anxiety and anger. Perhaps even towards the person that informed you, informed you out of good will after all.

The most common reaction afterwards is to say ‘I knew that already’. This is the scarcity defense mechanism, trying to prove to others that their ‘breaking news’ is old news for us. What it does in the long-term is prevent others from sharing with us. They simply think we know it all anyway, there’s no point in approaching us and besides ‘he/she doesn’t appreciate it anyway’. The culture of scarcity shuts down communication.

So next time you know something that you feel might benefit others, don’t take yourself so damn seriously and share.

Brilliant book on the culture of scarcity: Daring Greatly by Brene Brown – click here

Chasing carrots, avoiding sticks

People avoid change like fire, because every time conditions change, we endure physical pain. Something like a pin stuck beneath the ribs. On the other hand, we attach to other people and objects in a very strong and obsessive way, thinking they are the source of our pleasure. The loss of a favorite object evokes sadness. The departure of a loved one is of course associated with pain and despair.

Both behaviors, that is, the avoidance of pain and the pursuit of pleasure, are obviously part of human nature. Except that negative experiences have a more profound impact on our outlook of life and the world. Just turn on the TV. Not by chance most of the news are bad news, our brain is wired to record bad information.

The world is full of contradictions full stop. And we, paradoxically, are constantly looking for stability and patterns. We feel frustrated when we don’t get what we want and disappointed when what we like comes to an end. We are programmed to suffer.

But interestingly, this suffering has no physical form, its entirely a product of our mind. So the question is how to feel pleasure without the negative bias? How to effectively avoid suffering?

The answer is by taking small steps. Small, positive events each day will lead to big changes over time.

Fist, it is good to reconcile with the fact that everything changes -  children leave home, friends drift away, whatever begins must come to an end. Over that we have no control. What we have control over is our reaction to these events, and this is where most of the pain is born. We are the ones winding ourselves up and sticking the pin under our rib.

That’s why, secondly, take a moment to think exactly what you feel. Otherwise, you remain in a precarious state – something is happening, I don’t know what exactly, but I know I don’t like it.

It is extremely easy to swing emotions out of control. Negative emotions are perfect for that. It is much harder to keep your balance and practice being aware of and noticing the good around you. For is it exciting to notice that they have repaired the road, when there are still wholes around the corner?

The stages of coming to balance:

• Unconscious incompetence
• Conscious incompetence
• Conscious competence
• Unconscious competence

Goniąc marchewkę unikając kija

Ludzie unikają zmian jak ognia, bo za każdym razem jak warunki ewoluują, odczuwają fizyczny ból, coś jakby szpilę wbijaną pod żebro. Z drugiej strony bardzo silnie i obsesyjnie przywiązują się do osób i przedmiotów, które ich zdaniem, są źródłem przyjemności. Strata ulubionego przedmiotu wywołuje smutek. Odejście bliskiej osoby oczywiście wiąże się z bólem i rozpaczą.

Jedno i drugie zachowanie, czyli unikanie bólu i pościg za przyjemnością, są naturalnie wpisane w ludzką naturę. Tyle że, negatywne doświadczenia mają silniejsze oddziaływanie na nasze widzenie świata. Wystarczy włączyć telewizor. Nie przez przypadek większość wiadomości jest złych, nasz mózg chętniej je rejestruje.

Świat jest pełen sprzeczności, kropka. A my, paradoksalnie, bez przerwy szukamy stabilności i regularności. Odczuwamy frustrację jak nie dostaniemy tego czego chcemy i zawód jak coś co lubimy dobiega końca. Jesteśmy zaprogramowani na cierpienie.

Ale co ciekawe, to cierpienie nie ma fizycznej formy, jest całkowicie wytworem naszej wyobraźni. Pytanie zatem jak odczuwać przyjemność bez negatywnego odchylenia? Jak skutecznie unikać cierpienia?

Odpowiedź brzmi – małymi kroczkami. Drobne, pozytywne wydarzenia każdego dnia doprowadzą do wielkich zmian po czasie.

Po pierwsze, dobrze jest się pogodzić z tym, że wszystko się zmienia – dzieci opuszczają dom, przyjaciele odchodzą, co się zaczęło musi się skończyć. Nad tym nie mamy kontroli. Mamy natomiast kontrolę nad reakcją, i to właśnie tutaj rodzi się większość bólu. Sami sobie wbijamy szpilę i nakręcamy się.

Dlatego po drugie, warto chwilę przemyśleć dokładnie co czujemy. W innym razie, pozostaniemy w niebezpiecznym stanie – coś się dzieje, nie wiem dokładnie co, ale nie podoba mi się.

Strasznie łatwo rozhuśtać emocje. Świetnie do tego nadają się złe uczucia. O wiele trudniej zachować równowagę i ćwiczyć dostrzeganie dobrych wiadomości. Bo co w tym ekscytującego, że drogę wyremontowali, jak za rogiem ciągle dziury?

Droga do równowagi:

• Nieuświadomiona niekompetencja
• Uświadomiona niekompetencja
• Uświadomiona kompetencja
• Nieuświadomiona kompetencja

Ile dzieci urodzonych w mieście zostaje rolnikami?

System edukacji jest tak skonstruowany, by najwyżej punktować języki i matematykę, a najniżej plastykę, muzykę czy sport. A niby dlaczego? Założę się, że o wiele więcej  osób pracuje w sektorze manualno-twórczo-muzycznym niż w sektorze humanistyczno-ekonomiczno-numerycznym.

Większość szkół standaryzuje według tej miary i nie chce się dowiedzieć w czym jesteśmy dobrzy. Wiem o czym mówię, bo chodziłam do czterech różnych szkół, w trzech różnych krajach.

Gdyby nie inspirujące doświadczenie studiów wyższych, a nawet, bardziej istotne od tego, krąg przyjaciół, który wtedy się stworzył, weszłabym na rynek pracy z podciętymi skrzydłami i bez podstawowej wiedzy jak się po nim poruszać by przeżyć. Mimo istotnych dydaktycznych różnic, żadna ze szkół przed uniwersyteckich nie wydobyła moich talentów, nie wiedziałam w czym jestem dobra.

A każdy ma talent, tyle że większości wbito do głowy przekonanie, że nie ma czego szukać.

Teraz wydaje mi się, że nie chodzi o to by jedynie znaleźć pracę i przeżyć, ale żeby odpowiednio wcześniej dowiedzieć się czegoś o sobie. I szukać takiej kariery czy zajęć, które nas dopełnią i uskrzydlą. Dużą rolę odgrywa tu szkoła, która powinna inspirować, poszerzać horyzonty i promować kreatywność. Oprócz algorytmów, uczniowie powinni wiedzieć jak działa teatr, odwiedzić gospodarstwo wiejskie, chodzić na lekcje tańca, znać podstawy zdrowego odżywiania i oczywiście czytać lektury – nie bryki.

No i najważniejsze, szkoły powinny odejść od sytemu karania za nieprawidłowe odpowiedzi. Jedyną konsekwencją negatywnej oceny jest strach przed popełnieniem błędu czyli zaniechanie spróbowania czegoś nowego. Czegoś co może być potencjalnie pasją życiową. Czyli nie dość że szkoła nie podsuwa całego spektrum możliwości rozwoju, to jeszcze kastruje zdolność do sięgania po niewiadome.

Jeśli szukasz swojej pasji, bardzo polecam książkę Sir Ken Robinsona The Element. Ale uważaj, może zmienić twoje życie.

How many city kids become farmers?

The education system is constructed in such a way to grade languages and mathematic the highest and art, music or sports the lowest. And why? I bet that a lot more people work in the manual-creative-music sector than in the humanities-economics-numerical one.

Most school standardize based on that scale and do not put in the effort to find out what we’re good at. I know what I’m talking about. I went to four different school in three different countires.

If it wasn’t for the inspiring experience of university, and even more important, the circle of friends that was then created, I would enter the labor market with clipped wings and without basic knowledge of how to navigate in order to survive. Despite significant teaching differences, none of the pre-university schools has managed to bring out my talents, I didn’t know what I’m good at.

By the way – everyone has a talent or two, but most of us were taught that there is nothing to look for.

Now it seems to me that the question is not to merely find a job and survive, but to learn something about yourself in good time. Look for a career or activities that complement your talents and give you meaning. Here school plays an important role, it should inspire, broaden horizons and promote creativity. In addition to teaching algorithms, students need to know how a theater works, visit a farm, go to dance classes, learn the basics of nutrition and of course read books – not just summaries of books.

And most importantly, schools should stop punishing for incorrect answers. The only consequence of a negative assessment is fear of making a mistake and so fear of trying something new. Something that can turn out to be your life’s passion. So not only do schools omit to show us the whole spectrum of possibilities but they also castrate our ability to reach for the unknown.

If you are looking for your passion, I highly recommend the book by Sir Ken Robinson The Element. But be careful, it might change your life.