Great expectations

Charles Dickens’ Great expectations was by far my favorite childhood reading. The adventures inspired me, the descriptions fed my imagination, but above all, although sad throughout, the story gave me hope that conscience and loyalty matter.

Just now I realized on my own skin how other people’s expectations towards you can be destructive. How easy it is to fall into a trap and believe that by fulfilling others’ hopes you can make them happy and how by pleasing them, make yourself happy. Nothing more wrong.

I can’t really give examples of my own, because I don’t want to offend my close ones. So I will use the story from Dickens book – young country boy Pip is suddenly taken out of his natural environment and prepared to be a gentleman with the help of a mysterious benefactor. He goes through all the character mending and bending motivated by one thing – the prospect that one day, cold-hearted upper-class Estella will love him back.

Of course she never does. Why? Well probably because pleasing others cannot be the only motive of life, you also have to feel it pleases you. Or actually it first has to give you joy and only then will it truly benefit or attract other people too. And I must add that Pip most of the time feels utterly miserable.

Now the tricky part is when you realize that you’re doing something that is not satisfying you, but there are so many constrains and outside expectations that its hard get out of it. First you think – this can’t be wrong if everyone around me is doing the same. Staying in a job or a relationship just because most people do or expect that from you is not the right motivation. Its also extremely scary once you decide to go in a different direction then your peers. But at the same time heart lifting and liberating, gives you energy to start being true to yourself. Being loyal to yourself doesn’t mean being selfish, its being consistent. And consistency is something very attractive to the outside world.

Dickens’ Great Expectations has yet another – 9^th – film adaptation released in the UK cinemas just yesterday. Star cast and mouthwatering costumes I read. Looking forward to seeing it.

Don’t wanna be sick, don’t be reckless

Eye of the storm is a place, where danger lurks from each side, nevertheless it’s a safe place. And it’s a good idea to spend you life there. One false move and you can get hit by derby, or get pulled in by the blizzard. Of course, this is a metaphor, or is it? Can strong sensations cause chronic flu for example?

No doubt there are those who believe that real life is where the action is taking place, where the storm is raging. Only there you get to experience genuine feelings and life’s thrills. Except that when riding the wave you can easily fall in to the whirlpool and drawn. I’m not saying to live carefully. Just once you decide to raise the challenge bar, you must be able to swallow the consequences – whether good or bad. On the other hand, be prepared for unexpected external impacts too.

The idea is to maintain a sense of feeling ‘so-so’. So neither be fully satisfied, nor be entirely unhappy. Look a the world through the prism of a glass half full and half empty simultaneously. In other words, sustaining a healthy balance of positive and negative emotions. Sometimes I feel that I can’t take any more, but at the very same time I know I can handle it. In my case, I alone am the cause of my trouble. I cannot say I’m in high spirits ‘happy-happy’, but I don’t feel despair either. I think that’s good.

It turns out it is. It’s even very good. What’s more, in the long-run, regular experience of good and bad emotions helps to improve physical and mental health. Regardless of how high you like to fly, you shouldn’t drown out the negative feelings and should consider the fall. Recently at the New York University a study was conducted on the subject. The main argument being: if you don’t want to be sick, don’t be reckless.

The two NY University studies can be read here:

Hershfield, H.E., Scheibe, S., Sims, T., & Carstensen, L.L. When bad can be good: Mixed emotions benefit physical health outcomes across the life span. Social Psychological and Personality Science.

Adler, J.*, & Hershfield, H.E*. (2012). Mixed emotional experience is associated with and precedes improvements in psychological well-being. PLoS ONE, 7(4), 1-10.

Nie chcesz chorować, nie jedź po bandzie

Oko cyklonu to miejsce, w którym z każdej strony grozi niebezpieczeństwo, ale w którym mimo wszystko jest bezpiecznie. I najlepiej całe życie tam spędzić. Jeden fałszywy ruch i można dostać odłamkiem, albo być porwanym przez wichurę. Oczywiście to przenośnia, ale czy na pewno, czy mocne wrażenia mogą być przyczyną np. chronicznego kataru?

Bez wątpienia są tacy, którzy uważają, że prawdziwe życie to właśnie tam gdzie akcja, tam gdzie szaleje burza. Tylko tam można poznać prawdziwe uczucia i wzniesienia. Tyle że, będąc na fali można łatwo wpaść w wir i się podtopić. Nie mówię, żeby żyć asekuracyjnie. Tylko, żeby podnosząc sobie poprzeczkę wyzwań, potrafić przełknąć następstwa – czy to dobre czy złe. A z drugiej strony, być przygotowanym na niespodziewane uderzenie z zewnątrz.

Chodzi o to by zachować poczucie ‘so-so’. Czyli ani nie być do końca zadowolonym, ani nie być do końca nieszczęśliwym. Patrzeć na świat przez pryzmat szklanki do połowy pełnej i do połowy pustej równocześnie. Innymi słowy, zachowując zdrową mieszankę pozytywnych i negatywnych emocji. Czasami czuję, że już więcej nie zniosę, ale jednocześnie wiem, że sobie poradzę. W moim przypadku to ja sama sprowadzam na siebie kłopoty. Nie mogę powiedzieć, że jestem szczęśliwa ‘happy-happy’ ale nie czuję też rozpaczy. To chyba dobrze.

Okazuje się, że tak. To nawet bardzo dobrze. Co więcej, długofalowo, równomierne przeżywanie złych i dobrych emocji przyczynia się do poprawy zdrowia fizycznego i psychicznego. Niezależnie o tego jak wysoko się leci, nie można zagłuszać negatywnych uczuć i trzeba się liczyć z upadkiem. Na uniwersytecie nowojorskim właśnie skończono badania na ten temat. Główna teza: nie chcesz chorować, nie jedź po bandzie emocjonalnej.

Dwa teksty nowojorskich badaczy można przeczytać tutaj:

Hershfield, H.E., Scheibe, S., Sims, T., & Carstensen, L.L. When bad can be good: Mixed emotions benefit physical health outcomes across the life span. Social Psychological and Personality Science.

Adler, J.*, & Hershfield, H.E*. (2012). Mixed emotional experience is associated with and precedes improvements in psychological well-being. PLoS ONE, 7(4), 1-10.

History of Humility

Imagine that the history of the Earth can be compared to one day, and 4.500 million years can be compressed into 24 hours. The first signs of life appeared about 4 o’clock in the morning in the form of single-celled organisms. Then, for 16 hours, not much is happening. Not until 8.30 p.m. do the first microbes appear and right after them aquatic plants and jellyfish. At 9.04 p.m. trilobites swarm the seas. Land vegetation evolves around 10 p.m. allowing the first land animals to follow. There are somewhat less then two hours left to the end of the day.

Thanks to favorable weather conditions at 10.24 p.m. Earth is covered by abundant forests of the Carbonic era, from which today we have our coal. Approximately at 11 p.m. dinosaurs dominate the Earth for 45 minutes. They suddenly disappear giving way to mammals.

Humans emerge one minute and 17 seconds before midnight. One human life is a nanosecond in history’s clock.

If this example doesn’t appeal to you, then get up and stretch your arms. It’s ok, I’ll wait. Imagine that your shoulder’s width is 4.500 million years of Earth’s history. Complex life will be located in the width of your hand. With one stroke of the nail file you could eradicate the history of mankind.

Conclusion number one, is that we know very little about life on Earth. Even about the dinosaurs, who’s history is much longer then ours. Just over 1000 species of dinosaurs have been identified, which counts up to only ¼ of the currently living species of mammals. Scientists suspect that there remains ¾ yet undiscovered species of these giants.

The conclusion number two is that life wants to be, life is not always very ambitious (microbes for 16 hours – given we can compress Earth’s time to one day – have not evolved), life from time to time goes extinct, and life goes on, with or without us.

The first example comes from the book A Short History of Nearly Everything by Bill Bryson, the second form the book Basin and Range by John McPhee.

Historia pokory

Wyobraź sobie, że historię Ziemi da się porównać do jednego dnia, kompresując 4,500 milionów lat w 24 godziny. Pierwsze oznaki życia pojawiły się ok. godziny 4 nad ranem w postaci jednokomórkowych organizmów. Później, przez 16 godzin niewiele się dzieje. Dopiero około godziny 20.30 pojawiają się mikroby a zaraz za nimi pierwsze rośliny wodne, a następnie meduzy. O godzinie 21.04 trylobity pływają po morzach. Roślinność lądowa zaczyna powstawać o godzinie 22.00 pozwalając pierwszym zwierzętom lądowym korzystać z ich obfitości. Do końca doby pozostaje nieco poniżej dwóch godzin.

Za sprawą sprzyjających warunków pogodowych o godz. 22.24 Ziemię obrastają obfite lasy czasów Karbonitu, z których dzisiaj czerpiemy zapasy m.in. węgla. Ok. godziny 23.00 przez 45 minut dinozaury królują na ziemi. Znikają nagle pozostawiając pole ssakom.

Ludzie pojawiają się jedną minutę i 17 sekund przed północą. Jedno ludzkie życie jest nanosekundą w tym zegarze historii.

Jeśli ten przykład nie przemawia do ciebie, to wstań i wyciągnij ręce. Nie przejmuj się, poczekam. Wyobraź sobie, że szerokość ramion to 4,500 milionów lat historii Ziemi. Życie, to złożone, mieści się wzdłuż jednej dłoni. Jedno pociągnięcie pilniczka po paznokciu wystarczy by wymazać historię ludzkości.

Wniosek numer jeden jest taki, że niewiele wiemy o życiu na ziemi. Nawet o dinozaurach, których historia jest dużo dłuższa niż nasza. Niewiele ponad 1000 gatunków dinozaurów zostało rozpoznanych, co stanowi raptem ¼ gatunków ssaków obecnie żyjących na świecie. Podejrzewa się, że jeszcze ¾ gatunków dinozaurów pozostaje nie odkrytych.

Wniosek numer dwa, życie chce istnieć, życie nie zawsze ma wielkie ambicje (mikroby przez 16 godzin – kompresując czas ziemski do doby – niewiele ewoluowały), życie od czasu do czasu wymiera, życie toczy się dalej, z nami czy bez nas.

Pierwszy przykład pochodzi z ksiązki „A Short History of Nearly Everything” Billa Brysona, drugi z książki „Basin and Range” Johna McPhee.

Liczy się tylko teraz

Ucząc się nowego języka zaczynasz od kilku podstawowych słówek i odmian w czasie teraźniejszym. Łapiesz bakcyla. Poczym wszystko się komplikuje, gdy trzeba zapamiętać kolejne czasy przeszłe i przyszłe, piętrzące się wyjątki i deklinacje.

A będąc dzieckiem? Nie zastanawiasz się nad tym co było, ani nie robisz projekcji na przyszłość, cieszysz się tym co teraz – fajna ta moja nowa zabawka. Im starsi się robimy, tym bardziej żyjemy tym co było lub tym co będzie, czyli komplikujemy zupełnie przyzwoite tu i teraz.

Siedzę teraz przed komputerem, pije herbatę miętową, po mojej lewej kot się myje, w zasadzie już zasypia, w tle leci muzyka, za oknem wrzosy bujają się na wietrze. A moje myśli są utkwione w tym co teraz chcę napisać. Ciekawy stan akceptacji tego co jest. Bardzo wygodny i jakże relaksujący. Doszłam do momentu, w którym nie mogę się zmusić do myślenia o tym co było, natomiast przyszłość jest tak daleko, że szkoda wysiłku. Tak jakby gigantyczny, niewidzialny magnez trzymał mnie w pionie i nie pozwalał przechylić na żadną ze stron.

Mam dość abstrakcji. Realne są tylko te wesołe wrzosy i wiecznie śpiący kot. Od razu chce mi się na to uśmiechnąć. W zasadzie nie wiem skąd się bierze to poczucie zakotwiczenia w teraźniejszości. Wiem tylko, że jak ktoś mnie teraz pyta o moje przyszłe plany odpowiadam: Nie wiem. I jest mi z tym dobrze.

Fajna piosenka: Pearl Jam, Present tense

It's the now that counts

Learning a new language starts with some basic words and varieties in the present tense. You catch the bug. Afterwards things get complicated, you have to go through the past and future tenses, exceptions and declinations pile up.

And being a child? You didn’t sit around wondering what happened, nor did you do projections for the future. You were perfectly happy with what is now – this new toy is really cool. The older we get, the more we concentrate our lives on the past and on what will be, complicating the perfectly decent here and now.

At this very moment I’m sitting in front of the computer, drinking mint tea, to my left my cat is grooming itself, or actually falling asleep, in the background music is playing and behind the window heathers are squirming in the wind. And my thoughts are fixed on what I want to write. An interesting state of acceptance of what is. Very comfortable and very relaxing. I came to the point where I can not bring myself to think about what was, and the future is so far away that it’s a lost effort to go there. It is as if a giant, invisible magnet was keeping me in vertical position, not allowing to tilt to either side.

I’m sick of abstraction. The real fun is looking at the heathers and always sleeping cat. It immediately brings a smile to my face. In fact, I don’t know where this sense of anchor in the present comes from. All I know is that if someone asks me now about my future plans, I answer: I don’t know. And I’m ok with it.

Nice song: Pearl Jam, Present Tense